Compassie

Beste lezer,

We zijn bij het moment gekomen waarop ik me ga uiten over de levenssituatie van vele mensen. Ik wil vooraf zeggen: Wat ik zeg is allemaal zonder oordeel . Het is iets wat ik zie en wat ik  een beetje jammer vind om waar te nemen. Maar het mag Zijn, omdat het Is, zonder oordeel en met compassie.

Ik zie dat veel mensen oordelen over zichzelf en/ of anderen. Dat is het deel dat ik jammer vind om te zien. Deze oordelen zijn diep gegrond en komen vanuit een overtuiging van ervaringen en aangeleerde dingen uit je leven. Vanaf het eerste levensjaar worden we opgevoed met goed en fout en dat is direct een oordeel.

Ik zie dat mensen oordelen over anderen. Om er zich waarschijnlijk zelf beter van denken te voelen, door te vergelijken met die ander. Anders zie ik nu geen reden om zoiets te doen. Ik zie dat mensen twijfel zaaien om zelf de illusie te wekken op die manier sterker te zijn, macht te hebben over iemand die dat toelaat.

Ik zie dat mensen oordelen over zichzelf. Bijvoorbeeld: “Ik kan dit toch niet” is een veel gehoorde uitspraak.

Ik zie dat de mensen die het meest zelf hun licht niet toelaten het meest zelf het geluk ergens anders zoeken. Een onharmonieuze uitlaatklep nodig hebben, om het gebrek aan zichzelf mogen zijn te compenseren.

Daarin zien we dat we in alles en iedereen compassie kunnen hebben, omdat haat niet opgelost kan worden met meer haat. Wat een persoon die zijn eigen licht niet toelaat misschien nu op dit moment het meest nodig heeft is Liefde en aandacht, in plaats van afkeuring. Dit geldt voor elke vorm van gebrek aan zelf liefde.

Ik wil vanaf  nu stoppen met oordelen omdat dat het leven een stuk makkelijker maakt. Ik wil vanaf nu steeds minder leven vanuit een negatieve overtuiging, steeds meer leven vanuit compassie en Liefde voor mezelf en daarmee Liefde voor anderen. Mogen Zijn. Houden van. Zonder oordeel.

Je bent het zelf die het oordeel in stand houdt. Niemand zegt dat je dit moet doen. Je bent het niet schuld dat de oordelen en de overtuigingen zijn ontstaan, niemand is dat uiteindelijk. Er is alleen maar oorzaak en gevolg, gebeurtenissen, gedachten en gevoelens en emoties, zonder oordeel. Dan kun je ze puur waarnemen en vragen waarom ze er zijn.

Het is confronterend om dicht bij je kern te komen van een puurder zelf. Je moet jezelf namelijk toestaan om te voelen en om te zijn. Daarmee raak je oude pijnen aan. Want iedereen wordt als baby puur en zonder oordeel geboren. Een baby ziet alleen wat is en daar stopt het. Er zit nog geen oordeel op.

Hoe zou het zijn om alles te zien zoals het is, zonder filter van negatieve gedachten. Negativiteit is in elke oplossing een probleem zien. Positiviteit is in elk probleem een oplossing zien. Hoe zou het zijn om niet te oordelen over dat wat is. In onszelf en in onze omgeving. Met begrip kijkend, in plaats van afkeuring of goedkeuring. Wat zien we dan? En mag het dan zijn?

Ik heb een wereldbeeld en een visie. Ik heb een visie dat het mogelijk is dat mensen zich kwetsbaar opstellen en durven te Zijn. En zichzelf met zelf liefde te Zijn. Dat mensen zich niet meer als bescherming verbergen achter wat ze zelf hebben gevormd, zonder oordeel. Achter de overtuigingen die we hebben. Diep vanbinnen ieder van ons zit een sprankeling van licht die zich wil laten ontdekken, die zich wil laten zien en wil laten uiten. Wij zijn dit licht, we zijn die pure kern. Hij zit te sluimeren onder de vele lagen en te wachten om zich te tonen. Wij laten ons licht zelf groot of klein maken.

Vanuit het idee dat we een eigen verantwoordelijkheid hebben hoe we op dingen reageren en wie we zijn, vanuit de keuzes die we zelf maken kun je ervoor kiezen om nu jezelf de Liefde te geven die je al zo lang nodig hebt. Je kunt er voor kiezen om je niet meer door de lagen van de overtuigingen en pijnen te laten leiden maar zelf het heft in handen te nemen. Stap voor stap dichter bij de kern komen. Wel de lagen aanrakend die je confronteren met wat je heeft belet om niet bij je licht te komen en van daar uit groeiend en lerend vanuit bewustwording.

Ik heb het zelf ervaren, hoe het is om diepe overtuigingen te hebben en hierdoor een oordeel op dingen te vellen en ik ervaar het zelf nog steeds. Toch kom ik langzaam maar zeker steeds dichter bij de Kern, bij de sprankel, door te kijken naar de overtuigingen die ik heb en wat ze met me doen. Ook door te kijken waarom ze er zitten kan ik veel begrip opbrengen voor wat het veroorzaakt heeft en daardoor de hele situatie helen, omdat dat was is geweest is geweest. We zijn in het nu en in dit moment hebben we de keuze hoe we ermee omgaan. Je zou iemand verlicht kunnen noemen als die helemaal zonder oordeel naar de wereld kan kijken. Daar zijn we echter vaak nog niet aan toe en daar vraag ik ook niet om.

Ieder mens is uniek met zijn eigen licht en met zijn eigen sprankel. Ik gun iedereen zijn eigen proces, want wat nu nodig is komt vanzelf op het pad van degene en waarom zou ik iemand iets anders gunnen dan dat wat hij/ zij nu nodig heeft? Een mensenleven is van grote waarde. Het is aan de mens zelf om deze waarde te zien en wat ermee te doen.

Groetjes, Pim

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s